Voorbeeld Droom 3: Voedsel voor de ziel

Droomduiding voorbeeld

Droom:
Mijn man en ik hadden gegeten in een duur en sjiek restaurant. De volgende dag wilden we weer naar dat restaurant gaan omdat we toch iets moesten eten. We zaten er en terwijl we wachtten, wat best lang duurde, realiseerde ik me dat ik eigenlijk best wel honger had en dat het een geweldig restaurant is maar duur en de porties klein. Dus terwijl ik dat tegen mijn man zei en de gastvrouw naar ons tafeltje liep om te vragen wat we wilden bestellen, vertelde ik haar dat we besloten hadden om te gaan. Ik wilde liever gewoon Grieks of zoiets, lekker en betaalbaar. Onderweg komen we mijn ouders tegen en voor ik het besef zitten we in een café en mijn vader heeft al een biertje besteld. Ik zeg: “luister we waren eigenlijk van plan om wat te gaan eten en het ziet er niet naar uit dat dat hier kan. Daarbij stond de hele sfeer me niet aan. Het was meer een bruin café. En ondanks dat het geen sterren restaurant hoefde te zijn moest het wel een beetje leuk en naar mijn smaak zijn. Ik ga anders wel even kijken, volgens mij zit er wel iets hier om de hoek of in de buurt, dus ik loop naar buiten. Buiten waren de straatjes smal en oud, zoals in Italië en Spanje en terwijl ik door loop begint het steeds meer op Griekenland te lijken: witte muren met blauwe kozijnen. De staatjes worden alleen wel erg smal naar mate ik hoger kom, zo smal dat ik me er maar net doorheen kan wurmen en soms blijft zelfs mijn voet steken. Op een gegeven moment een beetje boven aan gekomen zie ik een klein restaurantje. De eigenares (een mooie blonde vrouw met lang krullerig haar) zit op de grond te genieten vande ondergaande zon en kijkt naar het mooie uitzicht over de zee. Wat een romantische locatie, helemaal leuk! Er waren maar twee kleine tafeltjes en ze maakte haar gerechten blijkbaar zelf. Misschien was er wel helemaal geen keuze menu, maar meer een dagkaart. Maar het was helemaal goed. Er waren nog geen gasten en terwijl ik weer naar beneden liep dacht ik: “jammer dat ik geen visitekaartje heb gevraagd dan had ik later kunnen bellen, zodat ze een tafeltje gereserveerd kan houden”. Maar ik wist nog wel de naam van het restaurant, dus zoek ik het wel op. Tja die hele toer voor niks naar boven is echt niet te doen. Ik zat me ook onderweg af te vragen hoe die vrouw zich kon bevoorraden, hoe ze alles naar boven kon krijgen. En ook vroeg ik me af hoe mijn vader er zou moeten komen. Hij zou nooit met zijn dikke buik tussen de straatjes doorkomen en de hoogte en steile klim met zijn bloeddruk zouden het ook lastig maken. Maar terwijl ik naar beneden loop raak ik de weg kwijt en kom steeds verkeerd uit. Uiteindelijk loop ik helemaal vast en zie ik geen uitweg meer en stop. Inmiddels zijn de wegen wel weer breed en is er meer overzicht,  maar het lijkt wel of er houten vlotten op de grond liggen alsof er huizen zijn ingestort of afgebroken. Hier eindigt mijn droom.

Vertaling van de droom:

Je houdt ervan dat het plaatje, die buitenkant voor jou klopt. Dat is iets wat je kunt waarderen. Doordat je inmiddels extreem hongerig bent geworden voel je pas wat er echt toe doet en dat je best bereid bent concessies te doen aan die buitenkant. De sfeer moet echter wel bij jou passen.
Je neemt zelf een besluit om het eens over een andere boeg te gooien en gaat op onderzoek uit, alleen, om te kijken wat er nog meer te koop is in de wereld en of er iets bij is wat beter klopt voor jou. Zodra je echter onderweg wordt geconfronteerd met voor jou belangrijke personen, laat je je uit gewoonte mee trekken in wat zij willen. Al snel voel je dat dit niet is wat je wil en grijp je in. Je geeft aan wat voor jou belangrijk is en gaat vervolgens in je eentje actief op zoek naar een beter kloppend plaatje. Je moet daarvoor een lastig pad bewandelen, wat steeds smaller wordt. Er zijn zelfs obstakels en hier en daar stagneer je even, moet je iets overwinnen om verder te komen. Uiteindelijk kom je door je verlangen naar meer/beter en je vertrouwen daarin op een plekje wat precies is zoals je je wenst. Dit is waar je hart naar uitgaat, hier heb je naar verlangd, hier voel je je thuis. Alles klopt, zelfs het uitzicht. Er is een intieme sfeer en het voedsel dat hier geserveerd wordt is met liefde gemaakt en dus het enige dat echt voedend kan zijn.
Je gaat weer terug om de anderen hierover te vertellen (je verlangen om dit te delen met je dierbaren), maar vergeet daarbij om je mogelijkheid tot contact zeker te stellen.
Onderweg terug naar beneden ga je steeds meer in je hoofd zitten verlies je je vertrouwen in dat prachtige beeld dat zo precies klopt voor jou. Je had vooraf garanties gewild en wilt doorgronden hoe je daarboven kunt overleven (voorraden), daardoor raak je het overzicht kwijt. Ook worden de wegen duidelijker en komt er meer ruimte waardoor je het spoor bijster raakt en niet meer weet of je nu rechts of linksaf moet. Je bent je focus kwijt geraakt en daarmee je veilige plek. Het enige waar je je nog aan vast zou kunnen grijpen zijn die  houten vlottten, die ervoor zorgen dat je niet verzuipt in de chaos waar je nu terecht bent gekomen. Weg van die perfecte plek, maar ook weg van je dierbaren, in een niemandsland, waar complete chaos heerst.

Verdere interpretatie:

Zoals ik het zie is er een boven (dat waar je naar toe wilt) en een beneden (dat waar je nu staat).
Je probeert je te focussen op je doel en gaat bereidwillig en volhardend op pad, wat je ook tegenkomt, je laat je niet afleiden. Daarvoor is je honger, je behoefte, je verlangen te groot. Je bereikt je bestemming, waar je slechts even een blik op mag werpen, zodat je weet waar je het voor doet. Je intentie is om je dierbaren hier in mee te nemen, echter op je weg terug naar hen raak je je focus kwijt en krijg je twijfels of het wel allemaal echt mogelijk is en of je je dierbaren wel mee kunt nemen op dit pad. Dit ontmoedigt je en mede daardoor let je niet meer op waar je loopt en raak je de weg kwijt. Het pad naar boven was dan misschien een smal pad, maar wel een duidelijk gebaand pad, waarop je af en toe gedwongen werd even stil te houden om je bewust te worden van iets. Het pad naar beneden wordt steeds breder, maar daardoor komen er teveel mogelijke zijwegen, waardoor je sneller van je eigen pad afdwaald.
Het pad waar je moeite voor moet doen en dat je af en toe even tegenhoudt, waarop je hier en daar ergens blijft haken, is het juiste pad. Die haken maken je duidelijk wat er te ontwarren valt, waar je je doorheen moet werken, wat je te verwerken hebt, daarna kun je weer verder, net zo lang totdat je bovenaan bent gekomen op dat prachtige plekje dat jouw thuis is. Waar jij in liefde kunt wonen met jezelf, waar je niemand anders nodig hebt, maar volmaakt tevreden bent met jezelf en je een voelt met de natuur om je heen, één met de ondergaande zon en het uitzicht op de zee. Daar kun jij je liefde laten stromen, in die intieme sfeer, die slechts voor een kleine groep mensen bereikbaar is en waar je op de enige voor jou kloppende manier gevoed wordt en anderen zult voeden. Vanuit je ziel, vanuit je hart, totale verbondenheid daarmee en vandaaruit met alles om je heen.
De bedoeling is dat jij jouw pad loopt, ongeacht of je anderen meekrijgt of niet. Laat je je afleiden en de twijfels de overhand nemen dan verdwaal je en vind je zowel de weg naar je bestemming als de weg naar je dierbaren niet terug. Eerst kiezen voor jezelf, daarna volgen de mensen die bij je horen vanzelf en vallen degenen die niet meer bij je horen af. Wil je eerst garanties of dat tafeltje nog vrij is dan zie je wat er gebeurt. Het leven kent geen garanties, het vraagt volledig vertrouwen en overgave. Dan pas zul je je weg vinden.