In verbinding vanuit het volle licht

Gezond egoïsme: Het valt me op hoe mensen in een relatie zo weinig durven te kiezen voor wat  klopt voor hen. Natuurlijk is het geven en nemen en zo nu en dan een beetje water bij de wijn doen.

Maar waar ligt die grens en wat maakt dat we zo bereid zijn om te leven naar de verwachtingen van de ander? We breken kostbare momenten voor onszelf af in de hoop die ander daarmee te “pleasen”. Daaronder ligt een verwachting, namelijk dat we de goedkeuring van die ander willen ontvangen. Zo gevend is dat aanpassende gedrag dus niet. Op zich is dat geen probleem, het is echter wel goed je hiervan bewust te zijn. Als die ander dan ook nog eens niet zo reageert op je nobele daad als je had verwacht, is er verwarring alom. Je had toch immers ingespeeld op de behoefte van die ander? Je raakt teleurgesteld in de ander, maar eigenlijk ben je teleurgesteld in jezelf. Jij bent namelijk degene die jezelf niet belangrijk genoeg vindt om je hart te volgen, bij jezelf te blijven en te doen wat klopt voor jou.

Alleen als we van onszelf in het volle licht mogen staan met ALLES wat er in ons leeft en in volledig ZIJN, dan is verbinding mogelijk met de ander.

We willen allemaal de goedkeuring van onze partner, vriend, vriendin, moeder, vader en zelfs van onze kinderen. Als niemand teleurgesteld in ons raakt, dan kunnen wij tevreden zijn en hebben we het goed gedaan. Liever offeren we ons “eigen belang” op aan de belangen van de ander. Maar is dat wel zo liefdevol en in het belang van die ander, kun je je afvragen? Want als we totaal voorbij gaan aan onze eigen verlangens en behoeften en deze telkens maar opzij zetten, hoe kunnen we dan echt in die verbinding gaan met die ander. Die ander die ons niet ziet zoals we werkelijk zijn. Gewoonweg omdat we ons niet laten zien in onze ware gedaante, omdat we van ONSZELF niet mogen zijn wie we in werkelijkheid zijn. We willen niet egoïstisch gevonden worden, maar hoe egoïstisch zijn we als we leven vanuit wat ons hart van ons vraagt?
Is het niet veel egoïstischer om steeds die ander te behagen, maar nooit onszelf helemaal te laten zien in alles wat we zijn? Als alles er mag zijn van onszelf dan is er verbinding met het meest wezenlijke in ons, met onze kern. We bezielen dan wat we belichamen, ervaren, voelen en uiten.